รูปแบบงานบันเทิงคดี

          รูปแบบในการเขียนบันเทิงคดี เล่าประสบการณ์ตัวเองเกี่ยวกับชีวิตบวชเรียน ซึ่งเป็นเรื่องที่ชีวิตเคยผ่านมาและมีความรู้ รูปแบบที่แต่งคือ เรื่องสั้น โดยเล่าเรื่องวิถีชีวิตสามเณรเกี่ยวกับการเรียนรู้ศึกษาในโรงเรียนพระปริญัติธรรมและชีวิตในวัด ธรรมะ พระวินัย เพราะเป็นเรื่องที่ปลูกฝังและอบรมณ์สั่งสอนตัวเองมาจนทุกวันนี้

                                                            รักหรือเลิก
           ความรัก ไม่ได้มีกำแพงกั้นที่หน้าตา ฐานะ ชนชั้น เพศ วัย หรือความรัก บางทีมันก็ยิ่งกว่าในละคร หรือยิ่งกว่าในนิยาย ไม่มีใครรู้ได้ว่าความรักมันจะเดินเข้ามาทางไหน อยู่กับเรานานเพียงใด และเดินออกไปอย่างไร ไม่รู้หรอกว่าความรักนั้นมันคือความสุข ความทุกข์ หอมหวานหรือขมขื่น แต่สำหรับใครหลายๆ คน ย่อมมีความใฝ่ฝันที่อยากจะครองรักที่สมบูรณ์แบบ หวานชื่น ไม่มีอุปสรรค์ใดๆ เข้ามาขวางกั้น หรือหากมีอุปสรรค์เข้ามาสักกี่พันครั้ง เหนื่อยล้าแค่ไหน ลำบากสักเพียงใดก็พร้อมที่จะให้กำลังใจซึ่ง กันและกัน และจับมือคนที่เรารักก้าวผ่านมันไปด้วยกันให้ได้
 หารู้ไม่ว่า ความรักนั้นมีทั้งสมหวัง ผิดหวัง ไม่ได้เป็นอย่างที่เราคิดเสมอไป อุปสรรค์ที่เข้ามาในคู่รัก บางครั้งมันก็ผ่านไปได้ด้วยดี บางครั้งก็ผ่านไปได้ด้วยความยากลำบากแสนจะลำบากหรือแม้แต่บางครั้งก็ไม่สามารถที่จะผ่านไปได้เลย ไม่ว่าจะด้วยวิธีใด
“หนึ่ง" เขาเป็นชายหนุ่มที่ไม่ได้มีฐานะที่ดีและหน้าตาที่หล่อเหลาสักเพียงใด แต่ด้วยความรักที่ไม่มีอะไรสามารถสร้างกำแพงแบ่งกั้นได้ เขาจึงหลงรัก “ปลายฟ้า” หญิงสาวที่ดีพร้อมด้วยฐานะและรูปร่างหน้าตาที่น่ารักน่าเชยชม และเป็นที่หมายปองของชายหนุ่มหลายๆ คน
หนึ่งและปลายฟ้า เขาเคยเรียนอยู่โรงเรียนเดียวกัน แต่อยู่คนละหมู่บ้าน ซึ่งหมู่บ้านของเธอทั้งสองคนจะมีโรงเรียนเป็นเขตกั้นไม่ให้เป็นหมู่บ้านเดียวกัน นั่นก็หมายความว่าหมู่บ้านของเธอทั้งสองคน อยู่ใกล้กัน  
แต่มันก็ไม่ได้บังเอิญอะไรที่เธอทั้งสองคนสามารถที่จะรู้จักกัน และพ่อแม่ของเธอทั้งสองก็เป็นคนรู้จักกันด้วย แต่ด้วยฐานะของครอบครัวเธอทั้งสองคนนั้นต่างกันนิดหน่อย จึงทำให้ไม่ค่อยสนิทกันสักเพียงใด
หนึ่งจึงหาวิธีที่จะทำความรู้จักกับปลายฟ้ากว่าที่เคยรู้จัก พยายามเข้าหาหญิงสาวที่เขาหลงรัก พูดคุยด้วยบ่อยๆ ชวนเล่นกีฬาเพื่อจะได้ใกล้ชิดกันมากขึ้น จนสุดท้ายเธอทั้งสองก็ได้คบกันเป็นแฟน อย่างคนอื่นๆ แต่มีสิ่งหนึ่งที่เธอทั้งสองทำไม่ได้เหมือนคู่รักคู่อื่นคือ รักแบบเปิดเผย ซึ่งอาจเป็นเพราะเธอทั้งสองยังมีอายุที่น้อยอยู่ หรือมีเหตุผลอื่นๆ อีกหลายประการ จึงทำให้เธอทั้งสองนั้นคบกันแบบแอบๆ หลบๆ ซ่อนๆ
หนึ่ง คิดถึงแฟนสาวของเขามาก อยากจะหยิบโทรศัพท์กดเบอร์โทรไปหาปลายฟ้า แต่ติดที่ว่าพ่อแม่ของปลายฟ้าไม่ให้เธอใช้โทรศัพท์ หนึ่งจึงไม่รู้จะโทรไปหาปลายฟ้าได้อย่างไร จึงเหลือเพียงวิธีเดียวเท่านั้นที่เธอทั้งสองจะแสดงความรักและความคิดถึงถึงกันได้คือเขียนจดหมายหากัน ซึ่งวิธีส่งจดหมายคือส่งผ่านเพื่อนของปลายฟ้าคนหนึ่งที่สามารถไว้ใจและเชื่อใจได้ที่สุด
เธอทั้งสองก็ได้เขียนจดหมายหากันและดีใจมากที่ต่างฝ่ายต่างได้รับจดหมายของแฟนตัวเอง โลกทั้งใบเป็นสีชมพูเมื่อทั้งสองได้เปิดจดหมายขึ้นมาอ่าน
ถึงปลายฟ้า หนึ่งคิดถึงปลายฟ้านะ ปลายฟ้าจะทำอะไรอยู่ จะคิดถึงหนึ่งเหมือนกันไหม อาบน้ำ กินข้าวหรือยัง คืนนี้ฝันดีนะ : หนึ่ง
ปลายฟ้าคิดถึงเหมือนกัน กินข้าวแล้ว อาบน้ำแล้ว คืนนี้ฝันดีเช่นกันนะ : ปลายฟ้า
ถึงจะเป็นจดหมายที่มีตัวหนังสือเขียนลงใส่กระดาษที่เป็นประโยคสั้นๆ มีคำพูดซ้ำๆ เดิมๆ อย่างทุกๆ วัน เพียงแต่สลับตำแหน่งไปมาเท่านั้น แต่ก็ทำให้เธอทั้งสองได้มีโลกทั้งใบเป็นสีชมพู หวานชื่นกันในทุกวัน
แต่วันที่เธอทั้งสองไม่คาดคิดก็มาถึง แม่ของปลายฟ้าได้รู้เรื่องที่ทั้งสองแอบคบกันจากเพื่อนคนอื่นที่เอาไปพูดกัน จนแม่ของเธอได้ห้ามไม่ให้คบกัน แต่เธอทั้งสองก็ยังแอบคบกันดังเดิม ด้วยคิดว่าจะก้าวผ่านอุปสรรค์นี้ไปด้วยกันและพร้อมที่จะแสดงความรักต่อกันอย่างมั่นคง และก็คบกันได้ช่วงเวลาหนึ่ง
แต่อุปสรรค์นี้ทั้งสองก็ยังไม่สามารถผ่านไปได้ แม่ของปลายฟ้าได้รู้ว่าทั้งสองยังแอบคบกันอยู่ จึงเกิดเป็นเรื่องใหญ่ขึ้นมา เมื่อแม่ของปลายฟ้าได้ไปแจ้งผู้ใหญ่บ้านให้มาบอกพ่อกับแม่ของหนึ่งว่า ให้หนึ่งเลิกคบกับปลายฟ้าและห้ามยุ่งกับเธออีก

ภารกิจที่ ๑ นินทาเพื่อน

นักเลงจิ่มจอย

วันหนึ่งอากาศร้อนอบอ้าวมาก
โอ้ยยย...ฮ้อน... ไปไสดีวะ...........เออหว่ะ!!
ตื่อดึด...ตื่อดึด...ตึ่นนนน..........
ฉันขับมอเตอร์ไซฝ่าอากาศที่มีแต่เปลวแดดที่แผดเผาเนื้อหนังอันขาวเนียนเพื่อที่จะไปหาเพื่อนอย่างร้อนรน
แต๊ก แต๊ก แต๊ก ตื่อ ตื่อ ตื่อ ดื่อ ดึดดดด...
ถึงหอเพื่อน ฉันถอนเกียร์รถลงเกียร์ต่ำจนครั้งสุดท้ายคือเกียร์ว่างและบิดกุญแจดับรถ
ก๊อก ก๊อก ก๊อก... ป็อกแร็ก แอด แอด แอด แอดดดดดด.....
มีร่างผู้ชายคนหนึ่งผิวสีเข้ม ยืนนิ่งขรึมอยู่หน้าประตูอย่างงุนงงไม่พูดอะไร ประตูที่เปิดออกนั้นก็ด้วยฝีมือของเขา
ฉันก้าวเข้าไปในห้องสี่เหลี่ยม ซึ่งมีที่นอนอยู่ข้างซ้ายมือ ตู้เสื้อผ้าอยู่ถัดไปจากปลายเตียง มีห้องน้ำอยู่ท้ายห้องฝั่งขวามือ และโต๊ะคอมที่มีเสียง เฮ้ เฮ้ เฮ้ ๆ ๆ ๆ ๆ ...... อยู่ตรงหน้าฉันฝั่งขวามือและมีเครื่องปริ้นเครื่องหนึ่งวางอยู่กับพื้นข้างโต๊ะคอม
ฉัน : เฮ้ยยยยย กูเล่นนำ มาๆ เลือกทีมเลย กูเอาทีมบาซ่าฯ เล่นเป็นทีมเดียวเบสิกเบสิกบอลเท้าสู้เท้า บอลโยนเล่นบ่เป็น
เพื่อน : กูเอาทีมนี้กะได้ ดอร์ทมุนด์ฯ โอบาเมยอง โหดดดดดดดดดดด
ฉัน : มามามาๆๆ อย่าอ่อยให้กูเด้อจารย์ กูเอาแท้นะเว้ยยย
เลี้ยงไป เลี้ยงไป เลี้ยงไป ส่ง ส่ง ส่ง ยิง โว้ววววววววววววว เอาแล้ว 1-0 เอาแท้ได้แล้วจารย์ อย่าอ่อยๆ กูเอาแท้เด้อ
อ้าว เอาอีกแล้ว เลี้ยงไป เลี้ยงไป ส่ง ส่ง ยิง อุ้ยยยย นิดเดียวๆๆๆ...
อ้าว อ้าววววว เสียบ ๆ ๆ เสียบ เฮ้ยยย หลุดได้จั่งใด๋วะ โอ้ยย เสียหายเลย ยิงกูเสย 1-1 แค่เสมอหน่ะจารย์ เดี๋ยวกูยิงคืน มาๆ เอาแท้แล้วๆๆ
อ้าวว เอากูอีกแล้ว โอ้ยยย 2-1  มึงอ่อยให้กูติวะทีแรก ยิงนำกูเสย มาเอาใหม่ๆๆ มา เลี้ยงไป เลี้ยงไป เลี้ยงไป เอ้าแย่เสยทีมกูคืออ่อนแท้วะ โอ้ยยยิงอีกแล้ว 3-1 โอ้ยยมึงเอาแท้แล้วติ เอ๋าเบิดเวลาอีก แพ้เลยกู มึงคือเซียนแท้วะ เล่นเก่งโพดดด มึงเล่นเก่งเว้ยจารย์
เพื่อน : หึหึหึๆๆๆ
เดี๋ยวกูแก้มือ เซาเมื่อยก่อน ไปซื้อแนวกินก่อนกูหิวข้าว... เดี๋ยวเจอกันๆๆ

เพื่อนคนนี้มันเล่นเกมเก่งมาก เล่นเกวฟุตบอลด้วยกัน น้อยครั้งที่จะชนะเพื่อนคนนี้ มันเคยเล่นเกมในรูปแบบเก็บเงินเก็บพลังในเกม แล้วมันขายเงินขายพลังในเกมให้กับคนที่เล่นเกมด้วยกันเป็นเงินจริงโดยเขาจะติดต่อเพื่อนคนนี้มาเพื่อที่จะขอซื้อและตกลงกันโอนเงินค่าซื้อผ่านทางธนาคาร แล้วเพื่อนคนนี้ก็ได้เลี้ยงขนมผมกับเพื่อนๆ ด้วยเงินที่ขายเกมได้

หนูอุ้ม